Ο Εχθρός Λαός

Πάμε λοιπόν πίσω στο 1975. Η χωρα έχει βγεί από τη χούντα και ο Κώστας Καζάκος, η Τζένη Καρέζη και ο Ιάκωβος Καμπανέλλης σκέφτονται τι θεατρικό έργο θα ανεβάσουν το καλοκαίρι που να είναι άξιος συνεχιστής της παράστασης-θρύλου του Μεγάλου μας Τσίρκου. Αποφασίζουν να ανεβάσουν τον "Εχθρό Λαό" ένα έργο που πάλι στη σκηνή-σταυρό που τόσο ανέδειξε το Τσίρκο παρουσιάζει την κατάσταση στην προδικτατορική Ελλάδα.

Τα διάφορα επεισόδια στο έργο τα συνδέει ο χορός των τραμπούκων οι οποίοι περιγράφουν τις προβοκάτσιες της εποχής. Στο πρώτο χορικό οι τραμπούκοι τραγουδούν:

"Αλλες πάλι βολές-αλλ'αυτό μεταξύ μας-
μας το λέει ο αρχηγός - διαταγή δηλαδή-
να σε δείρουν αφήστε,
θέλω τρεις τραυματίες,
για να γράψει ο εθνικόφορνας τύπος,
ΟΤΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΚΟΠΡΙΤΕΣ
ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΑΝ ΑΘΩΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ"


Ο Εχθρός Λαός (το τραγούδι με τον ίδιο τίτλο) λοιπόν από τη φωνή του Βασίλη Παπακωσταντίνου σε μουσική Μίκη.

(http://www.youtube.com/watch?v=7oNDdC37kqU&feature=youtube_gdata)
"
Ήταν πατριώτη ένας λαός
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.

Θέλανε νά 'χουν όλοι το σπιτάκι τους
καθημερινά το μεροκαματάκι τους
νά 'χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός...

Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα
να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα
να κυβερνάει αυτός που θά 'χουνε διαλέξει
κανένας πια να μην τους κοροϊδέψει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός...

Θέλαν το νόμο φίλο κι όχι φύλακα
να μη φοβούνται πια τον χωροφύλακα
την περηφάνια τους κανείς να μην πληγώνει
ούτε την πόρτα τους να ξεκλειδώνει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός...

Όνειρα χίλια μέσα στο κεφάλι τους
τ' αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους.
Χρόνια καλύτερα ελπίζανε να 'ρθούνε
το σήμερα οι ληστές δεν εχτιμούνε.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός..."

Ανεξαρτησία

Τώρα λοιπόν που το ΔΝΤ μπάινει μέσα στην Ελλάδα καταλύοντας ουσιαστικά την εθνική μας κυριαρχία (όπως είπε και ο πρωθυπουργός) θυμήθηκα ένα θεατρικό έργο που παίχτηκε το 1975 (αν θυμάμαι καλά) στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Τίτλος του "Οι προστάτες" και συγγραφέας του ο Μήτσος Ευθυμιάδης. Το έργο αναφερόταν στην επανάσταση του 21.  Τη μουσική έγραψε ο Χρήστος Λεοντής και κάποια από τα τραγούδια του κυκλοφόρησαν στην δίσκο του "Παραστάσεις".

Ενα από αυτά είναι το"Χάθηκε η επανάσταση μας" με τη φωνή του Μανώλη Μητσιά.

"Χάθηκε η επανάσταση μας
και δεν ήρθ' η νεκρανάσταση μας  
οπως γράφ' η ιστορία
στα μαθητικά βιβλία

Μπρος λοιπόν ολιγαρχία
βάλε αγέρα στα πανιά
για μια νέα τυρρανία
των αστών την κοινωνία.

Ζώσαν οι ραγιάδες τ' άρματα μας
θέλοντας να ζήσουν τα παιδιά μας
σε μια νέα κοινωνία με ψωμί κι ελευθερία
μα την ανεξαρτησία που κερδήθηκε σκληρά
μας την πήρ' η ολιγαρχία με απάτη και με βία

Μπρος λοιπόν ολιγαρχία
βάλε αγέρα στα πανιά
για μια νέα τυρρανία
των αστών την κοινωνία".


 Γιατί νοιώθω ότι αυτό το τραγούδι εκφράζει περίσσότερο από κάθε άλλο τη σημερινή κατάσταση;

Μοιρολόι της βροχής

Τα 120 χρόνια μας κατάντησαν κηδεία. Προσωπικά δεν αισιοδοξώ αφού δεν αλλάζει τίποτα. Ακόμα και σήμερα προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν πόσο δίκιο είχαν αυτοί που έδιωξαν τον Λίνεν ή πόσο κακός προπονητής ήταν ο Μπουμπένκο.

Ο Λίνεν έφυγε ζήτω ο Φερέρα.
Ο Φερέρα έφυγε ζήτω ο Παράσχος.
Ο Παράσχος έφυγε (αμφιβάλλει κανείς) ζήτω ο Μέρλιν.

Μόνο ένας μάγος επιπέδου Μέρλιν (που διαφημίζει και ο Αντενα ) μπορεί να κάνει παίκτη τον Μπουβάλ και τον Ομο.

Ο Τσακίρης έφυγε ζήτω ο Γαλής.
Ο Γαλής έφυγε ζήτω (πάλι) ο Τσακίρης.
Ο Τσακίρης έφυγε ζήτω ο Κιντής.
Ο ΚΙντής σε 6-8 μήνες θα φύγει (αμφιβάλλει κανείς) ζήτω τα ποδαράκια μας (γιατί τότε θα φωνάζουμε τρεχάτε ποδαράκια μου μπας και σωθούμε).

Αφιερωμένο στα σημερινά συναισθήματα όσων αγαπάνε αφιλοκερδώς τον Πανιώνιο:

Μοιρολόι της βροχής (από το http://www.stixoi.info)


Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης
Άλλες ερμηνείες: Γρηγόρης Μπιθικώτσης || Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μοιρολόι της βροχής
βράδυ Κυριακής,
πού πηγαίνεις μοναχός
ούτε πόρτα να μπεις,
πέτρα να σταθείς
κι όπου πας, χλωμό παιδί,
ο καημός σου στη γωνιά
σε καρτερεί.

Παλικάρι χλωμό
μες στο καπηλειό
απομείναμε οι δυο μας,
ο καημός σου βραχνάς
πάψε να πονάς
η ζωή γοργά περνά
δυο κρασιά, δυο στεναγμοί
κι έχε γεια.

Παλικάρι χλωμό
σ' ηύρανε νεκρό
στο παλιό σταυροδρόμι,
μοιρολόι η βροχή
μαύρα π' αντηχεί
στο καλό, χλωμό παιδί,
σαν τη μάγισσα
σε πήρε η Κυριακή.

Αχαριστίες

Στην ομάδα αυτή είναι πολύ συνηθισμένο να συμπεριφερθούμε αχάριστα προς ένα παίκτη η παράγοντα. Τα παραδείγματα πολλά. Απο τη συμπεριφορά μας απέναντι στον Κορκίδη στην εποχή Αθανασούλα ή στον Τσολακάκη στον πρώτο υποβιβασμό (μην ξεχνάμε ότι ο Τσολακάκης με τον Δικαίο Δαβάκη πήγαν τον Μοβσεσιάν στα δικαστήρια και κατέστησαν ανενεργές τις μετοχές του και βγήκε η ομάδα από τη λαίλαπα Κοσκωτά). Σήμερα όμως θα αναφερθώ στην περίπτωση Μάτζιου. O Ακης είναι ένας παίκτης που οι διοικήσεις του Πανιωνίου του δεν του φέρθηκαν κατά τη γνώμη μου όπως του άξιζε. Ο Ακης έπαιξε στον τελικό του 98 εξαιρετικά καλά αλλά το καλοκαίρι δεν του ανανεώθηκε το συμβόλαιο με αποτέλεσμα να φύγει για τον Αρη (αν θυμάμαι καλά). Δεν τα βρήκε ο Σιότροπος μαζί του λες και είχαμε πολλούς παίκτες με την αξία και το ήθος του. Κάποια στιγμή ο Ακης γύρισε και σαν αρχηγός οδήγησε την ομάδα (επί Μπέου) ξανά στην Ευρώπη. Νομίζω ότι σκόραρε και στο τελευταίο ματς με την Προοδευτική με πέναλτι.  Ομως πάλι δεν του ανανεώθηκε το συμβόλαιο με αποτέλεσμα ο Ακης ενώ ήταν βασικό στέλεχος των ομάδων μας που βγήκαν 2 φορές στην Ευρώπη να μην έχει ένα ευρωπαϊκό ματς με τη φανέλα του Πανιωνίου. Ξερω ότι θεωρητικά έκλεισε την καρριέρα του. Πιστευω ότι θα έπρεπε να μείνει άλλους 6 μήνες και να παίξει έστω και 2 λεπτά σε ένα ευρωπαϊκό ματς με τη φανέλα μας και μετά να κλείσει την καρριέρα του. Θα έπρεπε η τότε διοίκηση να του το προσφέρει. 

Σήμερα λοιπόν μυρίζομαι στην ατμόσφαιρα μια παρόμοια συμπεριφορά. Ήρθε ένας προπονητής που μας έκανε ομάδα, ένας προπονητής εργατικός και τίμιος όπως όλοι αναγνωρίζουν, και φοβάμαι ότι στο τέλος της χρονιάς θα τον διώξουμε για να έρθει ένας άλλος σωτήρας εκ της Μεγάλης Τρύπας (κοινώς Ευρώπης) για να μας ξανακάνει μπάχαλο.

Αφιερωμένο λοιπόν σε όλα αυτά η μεγάλη Αχάριστη του Βασίλη Τσιτσάνη:

"

Bm                    Em     Bm
Δεν ρώτησες τόσον καιρό για μένα
G F#
πώς πέρασα, τρελή, στην ξενιτιά
Em F# Bm
Σ’ αγάπησα, δυστύχησα για σένα
F# Bm
και σέρνομαι, κακούργα, μακριά
-
Τα βάσανά μου μ’ έριξαν στα ξένα
και μ’ έχουν της ζωής κατάδικο
Αχάριστη, δεν πόνεσες για μένα
κι αυτό το βρίσκω να ’ναι άδικο
-
Μου είπανε πως ζεις ευτυχισμένη
Θεότρελη, στα πλούτη κολυμπάς
Μα μια κατάρα πάντα θα σε δέρνει
του προδομένου ο πόνος της καρδιάς

"

από τη σελίδα "http://www.ioanninablogs.gr/%CE%9C%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%B9/"

Θύμισες

Ηρθε νομίζω η ώρα να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Να θυμηθούμε το αίμα που χύσαμε για το οχτάωρο για τις συντάξεις για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, για μια δωρεάν παιδεία για όλους, για υγεία για όλους, να θυμηθούμε το αίμα και να κάνουμε στην άκρη (προφανώς με ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο)  όλα τα λαμόγια που μας πίνουν το αίμα με μίζες, με σκάνδαλα, με κερδοσκοπίες, με  ληστείες των ασφαλιστικών ταμείων  μέσα από το χρηματιστήριο.    

Αφιερωμένο στο ποιοι είμαστε ένα τραγούδι που το αγαπάω πολύ του Θεοδωράκη. Στίχοι Ιάκωβου Καμπανέλη από το Μαουτχάουζεν. Στηρίζεται σε μια πραγματική ιστορία που την αφηγείται ο Καμπανέλης, ο νεότερος κρατούμενος στο ναζιστικό αυτό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από ότι θυμάμαι ο Αντώνης, το σύμβολο αυτό της ελληνικής λεβεντιάς επέζησε και νομίζω γύρισε στην Ελλάδα μετά τη λήξη του πολέμου.

Ο Αντώνης λοιπόν


Εκεί στη σκάλα την πλατειά στη σκάλα των δακρύων

στο Βιλεγκράμπεν το βαθύ   το λατομείο των θρήνων

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν

Βράχο στην πλάτη κουβαλούν βράχο σταυρό θανάτου

 Εκεί ο Αντώνης στη φωνή φωνή, φωνή ακούει

ω καμαράντ, ω καμαράντ βόηθα ν' ανέβω τη σκάλα

 Μα κει στη σκάλα την πλατειά και των δακρύων τη σκάλα

τέτοια βοήθεια είναι βρισιά τέτοια σπλαχνιά  ειν' κατάρα

 Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί και κοκκινίζει η σκάλα

και συ λεβέντη μου έλα εδω βράχο διπλό κουβάλα

 Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό μένα με λεν Αντώνη

κι αν είσαι άντρας έλα εδώ στο μαρμαρένιο αλώνι

Κράτος και κοροϊδία

Εδώ και αρκετά χρόνια μας έχουν πρήξει τα αρχίδια  ότι για τα χάλια μας φταίει το μεγάλο κράτος που έχουμε. Η δήθεν κρίση αυτή τους έχει ξεμπροστιάσει όλους αλλά τρέμουν να το παραδεχτούν.

Μας λένε για καρτέλ στο γάλα. Μα αν υπήρχε μια κρατική εταιρεία γάλακτος της οποίας κόστιζε το γάλα 40 λεπτά το λίτρο (όσο κοστίζει και στην Ευρώπη, που το πουλάνε με 75 λεπτά το λίτρο) θα μπορούσε και εδω να το πουλάει με μεγάλο κέρδος με 60-70 λεπτά το λίτρο. Τι θα είχε σαν αποτέλεσμα; Να πληρώνει λιγότερο ο εργαζόμενος ο μεροκαματιάρης το γάλα του παιδιού του και να μην θησαυρίζουν οι εταιρείες με τα καρτέλ. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα χρειαζόταν δράσεις του στυλ "αγοράζουμε γάλα που κάνει λιγότερο από ένα ευρώ το λίτρο για μια βδομάδα" μήπως και ρίξουμε την τιμή του. Για να καταλάβουμε ακόμα καλύτερα τον φόβο των ιδιωτών μπροστά σε μια κρατική εταιρεία που μόνο σκοπός της δεν είναι το κέρδος να θυμηθούμε ότι όταν φτιάχτηκε η κινητή τηλεφωνία στην Ελλάδα ο τότε πρωθυπουργός αρχικαντεμόσαυρος Μητσοτάκης απαγόρευσε στον ΟΤΕ να φτιάξει και αυτός τη δική του εταιρεία. Χρόνια αργότερα καταργήθηκε ο νόμος αυτός και έγινε η κοσμοτέ. Οταν ξεκίνησε το Ιντερνετ στην Ελλάδα δεν υπήρχε κόμβος με αποτέλεσμα να πρέπει για να συνδεθούμε από την Καισαριανή στο Βύρωνα να χρειάζεται να πάμε μέσω Λονδίνου. Οταν φτιάχτηκε η οτένετ μέσα από τη λυσσώδη αντίδραση των άλλων εταιρειών το πρόβλημα λύθηκε.

Η δημιουργία κρατικών εταιρειών είναι απαραίτητη για την προστασία του πολίτη απέναντι στα αρπακτικά των μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών. 

Θα πρέπει λοιπόν να μας πούνε όλοι αυτοί που μας πιπίλιζαν το μυαλο για τον κρατισμό τι εννοούμε με τη λέξη κράτος. Αν κράτος είναι ένας μηχανισμός (όπως λένε οι αστοί) για την καλύτερη ζωή των κατοίκων μιας χώρας τότε το κράτος θα πρέπει να φροντίζει πρώτα από όλα για την Δουλειά όλων. Δεν νοείται υπήκοος ενός κράτους και το ίδιο το κράτος να δέχεται ότι αυτός μπορεί να είναι άνεργος. Γιατί ένας άνεργος δεν κάνει οικογένεια, δεν πληρώνει φόρους κλπ. Αντί να συνεισφέρει στη βελτίωση της ζωής όλων είναι τροχοπέδη. Αν λοιπόν το κράτος είναι αυτό, δηλαδή ένας μηχανισμός για την καλύτερη ζωή των κατοίκων του τότε τα μέτρα που ανήγγειλε η κυβέρνηση είναι σε λάθος κατεύθυνση γιατί είναι μόνο εισπρακτικά και όχι μόνο δεν λύνουν τίποτα αλλά αντίθετα καταδικάζουν σε φτώχεια  μεγάλο μέρος του κόσμου. Γι αυτό και τα επαινούν αυτοί που τα επαινούν.


Αν αντίθετα κράτος είναι ένας μηχανισμός καταπίεσης μιας τάξης πάνω στις άλλες (σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία) τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν μας ενδιαφέρει αν υπάρχουν άνεργοι αρκεί να μην θιγει η κερδοφορία των μεγάλων εταιρειών. Δεν μας ενδιαφέρει αν πέσει πείνα και δεν μπορούν τα ταμεία να δώσουν συντάξεις  αρκεί να μοιραστούν τα κοράκια του χρηματιστηρίου τα αποθεματικά των ταμείων.

Η κρίση αυτή λοιπόν δείχνει ότι το κράτος στο οποίο ζούμε μόνο για τους πολίτες του δεν νοιάζεται. Αντε να δούμε πότε θα το καταλάβουν και οι πολίτες του αυτό.

O Μάρκος Μαθητής

Σήμερα τα εισιτήρια ήταν 5607. Καλός καγαθός αριθμός. Ανάμεσα σε αυτούς και αρκετοί ανεγκέφαλοι -καλοί μαθητές της ΠΟΚΙΚΗΣ αλητείας που παρακολουθούμε τακτικά στην τηλεόραση- στην 3 που πέταγαν δυναμιτάκια, στρακαστρούκες και διάφορα άλλα στους παίκτες του ΠΑΟ. Σε αυτούς για ευνόητους λόγους αφιερώνω ένα τραγούδι του Μεγάλου Μάρκου Βαμβακάρη.

Μ' έστελν' η μανούλα μου σχολείο για να πηγαίνω
μα γω τραβούσα στο βουνό με μάγκες να φουμέρνω.

Μου φώναζε ο δάσκαλος τα γραμματα να μάθω
μα γω απ'τη μαστούρα μου δεν έβλεπα να  γραφω

Τι με βαράς κυρ δάσκαλε και τι μου κάνεις κόλπα
πως δε μαθαίνω γράμματα χίλιες φορές σου το ειπα.  

Ετσάκωνε το χάρακα κι όλο με κοπανούσε

Με μαύριζ' από τις ξυλιές κι ύστερα μ' αμολούσε

Και ο μήνας έχει εννιά

Αφιερωμένο στον προηγούμενο "προπονητή" μας. Εγω πάντως προτιμώ την εκτέλεση με τη μεγάλη Μαρίκα Νίνου. Ήρθε λοιπόν ένας άνθρωπος (όχι βέβαια τέτοιος μαίτρ της τακτικής - τρομάρα μας- σαν το προηγούμενο) που αξιοποιεί ολο το ρόστερ και έχει τα ...καρύδια να αφήσει τον μποσκούλη μας στον πάγκο και η ομάδα είδε άσπρη μέρα.

Μια ζωή την έχουμε, κι αν δε την γλεντήσουμε
τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντήσουμε
τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντήσουμε

Μες στον ψεύτικο ντουνιά
παίξτε μου διπλοπενιά
παίξτε μου διπλοπενιά
και ο μήνας έχει εννιά
και ο μήνας έχει εννιά

Όσο ζει ο άνθρωπος, κοίτα, παρατήρησε
μέχρι τα σαράντα του, κι ύστερα μπατίρισε
μέχρι τα σαράντα του, κι ύστερα μπατίρισε

Μες στον ψεύτικο ντουνιά
παίξτε μου διπλοπενιά
παίξτε μου διπλοπενιά
και ο μήνας έχει εννιά
και ο μήνας έχει εννιά

Στου διαβόλου τα 'γραψα όλα το κατάστιχο
και γλεντώ τα νιάτα μου, πριν με πιάσει λάστιχο
και γλεντώ τα νιάτα μου, πριν με πιάσει λάστιχο

Μες στον ψεύτικο ντουνιά
παίξτε μου διπλοπενιά
παίξτε μου διπλοπενιά
και ο μήνας έχει εννιά
και ο μήνας έχει εννιά

Τη ζωή σου γλέντησε, πριν να ρθούν γεράματα
και σου λένε άδικα, μάθε γέρο γράμματα
και σου λένε άδικα, μάθε γέρο γράμματα

Μες στον ψεύτικο ντουνιά
παίξτε μου διπλοπενιά
παίξτε μου διπλοπενιά
και ο μήνας έχει εννιά
και ο μήνας έχει εννιά

Μια ομάδα μα ποια ομάδα;

Μια ομάδα με ένα κέντρο που κανείς δεν έχει οργανωτικές ικανότητες, μια ομάδα που το μόνο που ξέρει είναι να τρέχει, μια ομάδα στην οποία δεν χωράει ο Ρεκόμπα γιατί δεν μαρκάρει (λές και ο Κουμορτζί σήμερα μάρκαρε), μια ομάδα που παίζοντας με παίκτη παραπάνω επί 60 λεπτά και πάνω δημιουργεί φάσεις μόνο με στημένα, μια ομάδα που στο τελευταίο 20λεπτο το έχει ρίξει στις γιόμες, μια ομάδα χωρίς σέντερ φορ, μια ομάδα που χτικιάζει τους φιλάθλους της, μια ομάδα με πεταμένα εκατομμύρια απο τη διοίκηση, μια ομάδα της οποίας δεν της έκανε ο Λίνεν που την έβγαλε δυο φορές πέμπτη, μια ομάδα στην οποία για να παίξει ο Κούκετς που σήμερα ήταν ο μόνος που αξιοπρεπώς ολοκλήρωνε τις προσπάθειες του (φαντάσου να είχε και παιγνίδια στα πόδια του - πολύ ενδιαφέρον έχει να ξαναδούμε τις θεωρίες για το ανάποδο πόδι) χρειάστηκε σχεδόν να περάσει το μισό συμβόλαιο του,  μια ομάδα με τρομερά προβλήματα κληρονομημένα από τον προηγούμενο "προπονητή" έφερε 0-0 με τον Ηρακλή.

Ευτυχώς σήμερα ο διαιτησία μας έπαιξε καλά. Με αυτό τον τρόπο θα δούμε το πρόβλημα κατάματα και δεν θα ψάχνουμε για σκοτεινά και υποχθόνια σχέδια.

Ο Παράσχος προσπάθησε πολύ, ανακάτεψε την τράπουλα, έκανε αλλαγές αλλά δεν τόλμησε. Δεν τόλμησε να βγάλει τον Μπαλαμπαν που σε πολλά σημεία κατέστρεφε το παιγνίδι μας αλλά και τον Κουμορτζί που ιδίως στο τέλος είχε κατασκηνώσει μπροστά χωρίς να κάνει τίποτα.  Είδαμε και τον Ομο κόφτη αλλά και τον Σιόβα σεντερ μπακ. Από τον πρώτο δεν εντυπωσιάστηκα καθόλου, ο δεύτερος τα πήγε σχετικά καλά αλλά έκανε μια απιστευτη γκέλα που λίγο έλλειψε να μας κοστίσει.

Θρύλος της Ιωνίας

Επειδή διαισθάνομαι πολύ μαυρίλα ένα τραγούδι του Βαγγέλη (Κορακάκη) για τους θρύλους της Ιωνίας. Οι θρύλοι και μάλιστα της Ιωνίας δεν πεθαίνουν.Ο ήχος του τζουρά (παρά το γεγονός πως δεν μου αρέσει σαν όργανο) δένει καταπληκτικά με το τραγούδι αυτό.

Α ρε βασανισμένη μου γιαγιά καλά να περνάς εκεί πάνω, και να ξέρεις ότι εμείς δεν ξεχνάμε ούτε εσένα ούτε τους αθλητικούς ή όχι θρύλους της Ιωνίας:  

"Η καλή μου η γιαγιά
Μου είχε πει κάποια φορά
Μια ιστορία παιδική
Απ' τον παππού της στ' Αϊβαλί

Στην Ιωνία θρύλος ήτανε
Χιλιάδες χρόνια πιο παλιά
Τον τραγουδούσαν και τον λέγανε
Σε κάθε λύπη και χαρά

Ήτανε λέει μια φορά
Μια φωτιά και μια καρδιά
Αερικά στον ουρανό
Και χρώματα στο δειλινό
Κάτω από τον ήλιο τότε ζούσανε

Πάνω απ' τη γη και τον ντουνιά
Ήτανε αγέρες και θελήσανε
Μαζί να χτίσουνε φωλιά
Και έφτασε κάποια στιγμή
Την είπανε άγια και ιερή

Όταν κατέβηκαν στη γη
Μαζί να δώσουνε ζωή
Τη στάχτη τους την είπαν  έρωτα
Και την αγάπη τους πνοή
Και τ' άδικο που τους εχώρισε
Το 'παν ανθρώπινη ορμή

Η καλή μου η γιαγιά
Μου είχε πει κάποια φορά
Μια ιστορία παιδική
Απ' τον παππού της στ' Αιβαλί"